งานวิจัยนี้ศึกษาและหาแนวทางการเพิ่มระดับการให้บริการผู้โดยสารที่จุดตรวจคนเข้าเมือง ผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ที่ซึ่งประกอบด้วยพื้นที่ 3 โซนที่เกี่ยวข้อง กับการให้บริการผู้โดยสาร ด้วยการใช้โปรแกรมการจำลองเส้นทางการสัญจรและกระบวนการ ผู้โดยสารที่ซึ่งให้ผลการวิเคราะห์ด้านระยะเวลาการรอคอยสูงสุด (Maximum Waiting Time) และ ขนาดพื้นที่การให้บริการ (Space) เป็นตัวแปรหลักที่มีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงระดับการ ให้บริการผู้โดยสาร โดยข้อมูลที่นำมาใช้วิเคราะห์ในงานวิจัยนี้เป็นข้อมูลปริมาณผู้โดยสารที่เข้าใช้ บริการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ซึ่งสอดคล้องกับหลักเกณฑ์ของ วันคับคั่งทั่วไป (Typical Busy Day) ที่จะนำข้อมูลไปใช้ออกแบบสิ่งอำนวยความสะดวกภายใน ท่าอากาศยาน

ผลการวิจัยนี้พบว่าพื้นที่โซน 2 และ 3 มีระดับการให้บริการต่ำว่าเกณฑ์ที่สมาคมขนส่ง ทางอากาศระหว่างประเทศกำหนด ส่งผลทำให้เกิดความแออัดของผู้โดยสารในช่วงเวลาที่มีปริมาณ ผู้โดยสารสูงสุด เนื่องจากความไม่สอดคล้องกันระหว่างปริมาณความต้องการใช้งานของผู้โดยสาร และพื้นที่การให้บริการ จึงมีการใช้โปรแกรมจำลองเส้นทางการสัญจรและกระบวนการผู้โดยสาร เพื่อปรับความสมดุลระหว่าง 2 ปัจจัยดังกล่าว จึงนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของระดับการให้บริการของ ผู้โดยสารในกระบวนการย่อย แต่เมื่อพิจารณาองค์รวมของทั้งระบบของกระบวนการผู้โดยสาร ขาเข้าระหว่างประเทศกลับพบว่าระดับการให้บริการยังคงอยู่ในระดับที่ต้องเริ่มได้รับการพิจารณา ปรับปรุง ดังนั้นข้อจำกัดด้านกายภาพจะต้องถูกนำมาพิจารณาและจะมีการอธิบายถึงสาเหตุ การเพิ่มขึ้นของระดับการให้บริการ